zondag 22 maart 2009

Boekeloelie


De allerliefste opa van de hele wereld zou dit jaar 111 zijn geworden, als hij nog geleefd had. Wat natuurlijk niet zo is. (Stel je voor, hónderdenélf!) Nee, de allerliefste opa van de wereld overleed in 1986, toen hij 88 was en ik 15.
Omdat hij een paar honderd kilometer van ons vandaan woonde zagen we hem niet zo vaak, maar de laatste jaren van zijn leven belde ik hem iedere vrijdag op.

Zo’n telefoongesprek verliep altijd volgens een vast patroon. Opa nam op, mompelde ‘een momentje’ in de hoorn en legde deze vervolgens met veel gestommel op tafel. Intussen stond hij dan op en gooide een kleedje over de vogelkooi, om zijn twee lawaaiige parkieten - een blauwe en een groene - de snavel te snoeren. Want anders was er geen gesprek mogelijk. En als hij dan, na een paar minuten, terug aan de lijn kwam en ik vroeg ‘Hoe gaat het ermee, opa?’ antwoordde hij altijd: ‘Goedgoed!’

Goedgoed.
Mooi he? Niks klagende bejaarde. Hij zal heus ook zo zijn pijntjes en mindere dagen gehad hebben, hij was tenslotte oud en alleen, maar altijd riep hij vrolijk: ‘Goedgoed!’
Zondermeer.
Hoewel....soms voegde hij er iets aan toe.
Dan kwam er nog iets achteraan.
Volgde er een ‘maar’.

'Maar gisteren kreeg ik weer van die boekeloelie'.

Kunt u het zich nog herinneren? De introductie van de broccoli in Nederland? Dat er ineens een nieuwe groente in de winkels lag, een raar soort groene bloemkool?
Het werd indertijd zelfs groots aangekondigd in de kranten en op het journaal, ik weet het nog precies. (Zo staat me de komst van de courgette en de aubergine ook nog helder voor de geest.)

Voor mijn opa was het een drama. De arme man. Dacht dat ie alles had gezien, dat het leven geen nieuwe dingen meer voor hem in petto had - althans geen dingen waar hij nog iets mee moest - en dan was daar ineens die boekeloelie. Die regelmatig nog heel dichtbij kwam ook, namelijk voor zijn neus op zijn bord, want opa woonde in een bejaardentehuis en kreeg daar te eten wat de pot schafte. En die pot schafte opmerkelijk vaak broccoli.

Opa begreep er niets van. Waarom moest hij dat nou eten? En zo vaak? Waar had hij dat aan verdiend? Wat was er plotseling mis met sperziebonen en spinazie? Hij was er van overtuigd: er was een boekeloelie-complot gaande, tegen hem.
Ik weet niet of het nou alleen was omdat hij het niet kende, of omdat hij het gewoon echt niet lekker vond (misschien lag het wel aan de manier van bereiden, werd het geserveerd met zo’n vieze klodder kaassaus uit een pakje?), maar hij at het niet op. Hij vertikte het, liet het gewoon liggen. Een werkelijke daad van verzet, want tot dan toe had hij altijd zijn bord leeg gegeten. Zoals dat hoorde.

Wij vonden het natuurlijk reuze grappig. (‘Opa, het is broccoli. Broc-co-li.’) Maar eerlijk gezegd ben ik er zelf ook niet zo dol op. Geloof ik. Ik koop het namelijk nooit. Of is het misschien een onbewust eerbetoon?

9 opmerkingen:

sanneke zei

Hihi, die opa. :) Zelf heb ik jaren gedacht dat courgette kakkaroekas heette. Had mijn vader me wijs gemaakt.

Purperpolletje zei

Mijn zoon wist wel wat er aan die boom van kennis van goed en kwaad groeide - we hadden net verteld dat dat waarschijnlijk geen appel was - courgette! Wie dat heeft uitgevonden moest wel compleet gestoord zijn.

Susy zei

Haha, boekeloelie.
Ik kan me De Komst helemaal niet meer herinneren.
Alleen dat we het vroeger nooit hadden en dat het hier tegenwoordig elke week op de kaart staat.
Is een goeie groente man.
Zit zoveel in.
En soms, en nu gooi ik mijn goede naam te krabbel, zelfs met een kaassausje uit een pakje....

Cisca zei

Mijn vader zegt broc-có-li ipv broccòli. Ik moet er altijd zo om lachen, maar hij wil niet van verandering weten.

En die Merlijn zeg. Straks zit hij twee keer per week bij de buren. Voor spruiten en broccoli. Arm kind.

Natasja zei

Och, die arme opa!

Ik kan het me eigenlijk helemaal niet herinneren, de introductie van de boekeloelie. Mijn moeder lust(te) het namelijk niet. Mmmm, misschien had ik toch eens bij de buren moeten gaan eten......

Nicoleke zei

Haha. Boekeloelie?
Ik weet niet anders dan dat ie in de winkel ligt. Maar nooit in mijn mandje of karretje. Wij (lees: lief en ik) hebben een hékel aan boekeloelie. Vind het echt niet lekker. Dat kan natuurlijk.
Wel leuk he, zulke herinneringen...

Jeanette zei

Jammie! Broccoli!
Hier eten we t allemaal erg graag, dus komt t ook vaak op tafel.
Zónder kaassaus trouwens,gelukkig maar, want ik lust geen kaas.

Maar grappig is t wel zoals jullie of jij waarschijnlijk altijd broccoli zult blijven onthouden/uitspreken als Boekeloelie.

Hier ook van dat soort familiewoordjes voor bepaalde dingen.
Dochterlief heeft jarenlang kroekroek gewild bij t eten of als chippie.

Ohja en de introductie van de broccoli (of welk ander soort groente)...denk dat ik ff afwezig was toen :0)

Astrid zei

boekeloeli. Klinkt toch eigenlijk veel leuker. Ik vind dat we die naam moeten aanhouden.

Zo herinner ik me de intro van paksoi. (bestaat dat nog?). En dat mijn moeder eigenlijk niet zo goed wist wat ze ermee moest. Weet niet wat ze er uiteindelijk mee had gedaan, weet wel dat ik het HEEL vies vond..

Dus doe mij nog maar een bordje boekeloelie alstublieft.

Door zei

Wat een leuk logje! Ik vind broccoli er ook niet zo gezellig uitzien, daarom gooi ik er partjes sinaasappel en geroosterde amandelen bij. Lekker joh!