zaterdag 14 november 2009

Gesodemijter

Zonder hier verder al te veel op in te gaan: er is in mijn jeugd nogal creatief met de waarheid omgesprongen. Familiegeheimen, doofpot-affaires, de hele rataplan. Enfin. Toen ik eindelijk de onderste steen boven had en – na een eindeloze reeks therapeutische sessies – de feiten en gevoelens mijnes levens op een rijtje, besloot ik, onder het motto: ‘het leven is al ingewikkeld genoeg zonder verhullingen en omwegen’ dat als ik ooit kinderen zou krijgen, ik nooit tegen hen zou liegen.
De waarheid en niets dan de waarheid!
En ja, het zou best kunnen dat ik hierin volledig ben doorgeslagen, maar so be it.
‘Dat vogeltje is dood, lieverd.’
‘Nee, schat, dat is helemáál geen aardige meneer.’
‘Kindjes komen uit mama’s buik. Door een piepklein gaatje. En dat doet HEEL VEEL PIJN.’
Helder. Duidelijk. Geen gedraai om de hete brij.
Mijn credo: je moet kinderen behandelen als gelijkwaardige gesprekspartners.


Er was alleen één dingetje, één klein onbenullig rood dingetje met een baard en een tabbert an, dat ik over het hoofd had gezien.

Sinterklaas.

Met de Sinterklaas-afgeleiden heb ik onmiddellijk korte metten gemaakt. 'De tandenfee? Nee kind, die bestaat niet. Maar ík wil best een euro onder je kussen leggen hoor, als je dat leuk vindt.' 'De Paashaas? Joh, das gewoon de buurman in een pak met ijzerdraad in zijn oren.'
Maar Sinterklaas zelf, daar kon ik niet omheen. Te groot, in Nederland. Te populair. Te zeer ingebed in de samenleving. En je wilt tenslotte geen spelbreker zijn. Je wilt je kinderen niet moedwillig buiten de groep plaatsen. Nee. Dat wil je niet. Ik ben eerlijk en keihard, maar niet gemeen.
Dus.
Van half november totdat de Goede Sint daags na zijn verjaardag weer is afgetaaid (afgetaaitaaid hahah) naar Spanje, verkeer ik in een constante staat van wroeging. Het is een ondraaglijk spanningsveld, tussen een diepgewortelde overtuiging (Must! Tell! Truth!) en het sociaal wenselijk gedrag in deze periode: het spelletje meespelen want-dat-is-zo-leuk.

De tactiek waarmee ik het tot nu toe heb volgehouden? Ik hou me op de vlakte. En van de domme.
‘Kan het paard van Sinterklaas echt over de daken lopen?’ ‘Ja, dat zeggen ze hè? Ik heb het nooit gezien, hoor. Het lijkt mij eerlijk gezegd nogal onwaarschijnlijk.’
‘Hoe weet Sinterklaas altijd precies wat ik wil hebben?’ ‘Dat is knap hè, van Sinterklaas. Je maakt een verlanglijstje en de rest gaat vanzelf!’
En als het te moeilijk wordt: ‘Hoe komt Sinterklaas eigenlijk bij ons binnen? (we hebben geen schoorsteen, red.) En kunnen er zo ook dieven binnenkomen?’ dan hebben we gelukkig Henk nog, met aanmerkelijk minder gewetensbezwaren op dit gebied en immer bereid de vuile klus te klaren. ‘We hebben Sinterklaas onze reservesleutel gegeven.’


Eerlijk gezegd had ik stilletjes gehoopt dit jaar Bo in mijn kamp te kunnen scharen. Gedeelde leugens zijn halve leugens. Zoiets.
Maar nee hoor. Het vijf-decembergebeuren heeft ook voor ons oudste kind nog niets van de heilige glans verloren. Integendeel, blijkt nu het Sinterklaasjournaal is begonnen. Vét in de stress: de stoomboot heeft niet teruggetoeterd naar de tubaspeler op de kade! De stoomboot heeft niet teruggetoeterd! Dat is nog nooit eerder gebeurd! En als de boot nou echt gezonken is? Krijgt niemand dan cadeautjes?

Zucht.
Goed.
Nog één keer dan.
Nog één keer; als Bo en Merlijn volgend jaar nog steeds allebei in Sinterklaas geloven zal ik me genoodzaakt zien te verhuizen naar Grou.

13 opmerkingen:

pien zei

aaaahhh! leugenen tegen je kinders!!
tststststss novy nou toch... o.o.o.ooohhw.
stoute vrouw, je moet vast mee naar spanje straks. [..... zou dat erg zijn?? ]


mijn ouders hebben altijd gezegd, hij bestaat niet, [want wat heb je dan nog uit te leggen over GOD?!!]
maar ik vond het hele feest spannend genoeg, men! als DE SINT op school kwam, sjoeh!
duzz ik leg het ward ook gewoon uit. en hij vind alles toch ontzettend leuk, dat magisch denken van die kinderen helpt een boel!

ik wens je veel suc6 volgend jaar! en wat doe je dan met loisje..?

pien zei

oooh was ik nog vergeten je een heele fijne sint-tijd te wensen, met veel snoepjes en kadootjes!
hij komt hij komt! vandaag!!!

:D

Soes zei

Ben het helemaal met je eens. Ook ik lieg mijn kinderen niet voor en deze zomer riep ik dapper dat "de sint gewoon een ouwe knar is met een kleedje om z'n nek."
En hij weet helemaal niks.
En die kadootjes die koop ik!!

Ze keken me lachend aan, maar volgens mij geloven ze me maar half....

Maar goed. Ik geloof ook dat kinderen -als ze het eenmaal weten- nog steeds heel veel plezier hebben.

gewebkijk zei

''en ik kende dat kleed''

NOVY zei

@Gewebkijk: 'Je kon op zijn rug precies zien waar de asbak gestaan had.'

quirk zei

'We hebben Sinterklaas de reservesleutel gegeven' vind ik eerlijk gezegd wel een briljante opmerking.

Esther zei

Ik vertel Puck gewoon al van het begin af aan de waarheid. Dat wij de kadootjes kopen en dat we dan gezellig met z'n allen bijelkaar gaan zitten om ze uit te pakken. Heb zelf ook nooit geloofd en vond en vind het het leukste feest van het jaar, dus dat maakt niks uit. Bovendien inderdaad: ik snapte ook wel dat er niemand binnen kon komen in ons gehuurde jaren 70 - huis met alleen CV en een keukenraam dat een eindje open kon.

Repel zei

Hoe herkenbaar: ik ben ook van de eerlijk....op Sinterklaas na. Oudste kwam er bijna zelf achter vorig jaar en ik heb hem geholpen. Ik had kunnen blijven liegen door zijn twijfels, maar zou liegen zijn geweest.

Weet je: niet meedoen aan Sinterklaas zou betekenen dat je je kind zo buiten hun sociale wereld trekt dat je ze een buitenbeetje maakt. En dat is iets wat je, denk ik, een kind niet kan aandoen.

Ik koos de middenweg: hij begon vragen te stellen en door vragen terug te stellen heb ik het hem zelf laten 'ontdekken', dat hij niet bestaat. En toen was hij trots.

kwan zei

Wat een dilemma!! Maar troost je, je houdt ze niet voor altijd voor de gek. Je vertelt ze de waarheid. Uiteindelijk. Of zoiets.

Nicolette zei

Ja ja, niets dan de waarheid. Maar ach, sinterklaas is een ander verhaal. Daar mag je wel een beetje jarenlang over liegen toch?Toen jongste niet meer geloofde was dat een opluchting. Alleen, als hij dan de Sint op tv zag wist ie: ja maar, dit is WEL de echte Sint. Dat duurde een jaar en toen was ie ervan overtuigd dat die ook nep is... *zucht nog eens van opluchting*

Wondelgijn zei

Hahahaha, nou, ik vind dat je het (ondanks al die leugens rondom die man) erg goed doet! Geen echte leugens, gewoon halve waarheden.... misschien is het dan beter vol te houden voor jou?? ;-) Nog even, en dan mag je je liegmijter weer opbergen! Sterkte!

Nicole zei

Geweldig logje! Ik zie je verbaal tapdansen om aan de vragen van de kinderen te ontsnappen.

Wat ook helpt is lekker laks omspringen met cadeautjes, en ze van te voren al een beetje rond laten slingeren.

kurred zei

Ik ben blij dat ik vroeger gewoon in Sinterklaas mocht geloven van mijn ouders. En dat terwijl ze zelf nu niet bepaald gelovig waren. Haha. (oh nee, dat mocht niet meer)
Maar het was in die tijd een stuk makkelijker als ouder. (ik ben van 1942). Nog geen TV en de Sint zag je alleen van dichtbij in het dorp als hij de school bezocht. Een daarvoor een keer bij zijn aankomst in de haven van Hoorn.
Wij hadden zelfs twee schoorstenen op het dak en door de schuiframen beneden kon je, dus ook Zwarte Piet, gemakkelijk binnen komen. Inbrekers had in die tijd volgens mij niet in ons dorp. Maar ja, dat wel heel lang geleden......